Bu kompozisiya qədim, isti və dərindən tüstülü bir strukturla açılır. Onun proyeksiyasında müasir şəffaflıq, sintetik təmizlik və ya yüngül hava axınları yoxdur. Ümumi fon dərinin üzərinə ağır, isti və son dərəcə faktural bir qat kimi çökür. Vizual olaraq o, Misir piramidalarının isti daş divarlarını, tüstülənən qatranları və qədim torpağı xatırladır. O, havada sıx yayılır, lakin dərhal dəriyə yapışır. Bu atmosfer qədim, arxaik və dərindən torpaqlanan bir mühit formalaşdırır.
Açılışda udun xarakterik tüstülü, heyvani və son dərəcə intensiv nəfəsi dərhal fəzanı doldurur. Bu mərhələ yumşaq deyil; o, dərhal ağırlığını, dərinliyini və qədimliyini bəyan edir. Ud burada sintetik və ya hamar deyil — o, xam, dərin və dərindən heyvanidir. Ədviyyat ştrixləri — zəfəranın quru, metalik tozu — bu udun tüstülü nüvəsinə isti vibrasiyalar qatır. İlkin təmas ağır, arxaik və dərhal hiss ediləndir.
Mərkəzi hissədə udun tüstülü xarakteri tədricən qatranlı materiallarla — labdanum, laban və ya benzoinun isti, yapışqan fakturası ilə birləşir. Bu keçid udun xam kəskinliyindən qatranlı istiliyə doğru yavaş bir prosesdir. Qızılgülün tünd, qırmızı ştrixləri bu qatranlı fondakı isti pərdədir. Dərinin istiliyi bu materialları daha da qatılaşdırır.
Bünövrədə ənbərin ağır, dumanlı istiliyi müşkün heyvani xarakteri ilə birləşir. Ağac notlarının tünd dayağı hər şeyi dərinin üzərinə bərkidir. Baza mərhələsi əzici bir çəki yaradır. Hər şey isti, tüstülü və daimidir.
Bu təcrübə xam udun, qədim qatranın və isti ənbərin bədəndəki birbaşa mövcudluğudur. O, yüngül emosiyalar axtarmır. Əhval-ruhiyyə arxaik, ağır və torpaqlanmışdır. Kompozisiya öz strukturunda qədimliyini qoruyur. O, sadəcə olaraq tüstülü udun, isti qatranın və qədim ənbərin dəri üzərindəki amansız, arxaik varlığıdır. Sonda hər şey dərinin ən dərin qatlarında isti, qədim bir iz olaraq qalır.
