Dərindən qızdırılmış, tüstülü və amansızcasına dolğun bir qızılgül qaranlığı. Qızılgülün tozlu, məxməri ləçəkləri heç bir nəm və ya fərahlıq olmadan, dərhal yanan ədviyyatların istiliyi ilə otağı zəbt edir. Bu açılış şəffaf deyil, otağı tünd qırmızı bir kölgəyə boyayan, dərini isidən ağır bir örtükdür. Məkan daralmır, lakin içərisi toxunula biləcək qədər qatı bir tüstü ilə dolur.
Tüstünün quru, qatranlı kəskinliyi qızılgülün bişmiş nektarına sızaraq onu pudralı və ziddiyyətli bir formaya salır. Çiçəksilik burada zərif deyil, o, kəskin qatranların və yanan ağacın içində qara kömürə dönən qalın bir qatdır. Hava ağırlaşır, lakin hərəkətsiz qalmır; isti ədviyyatlı tüstü dayanmadan burulur. İşıq tamamilə sönür.
Ənbərin heyvani, qatı istiliyi bu tüstülü qızılgülü dərinin üzərinə möhürləyir. Heç bir yumşalma mərhələsi yoxdur. Otaqda ancaq yavaş-yavaş yanan qızılgülün və tünd qatranın sərt qoxusu fırlanır. Zamanla tüstü dağılır. Dəridə yalnız yanan ənbərin, qurumuş məxmər ləçəklərin və quru ədviyyatların isti kölgəsi qalır. Və səs-küysüz boşluğa qərq olur.
