Qızdırılmış, dərindən qatı və az qala fermentləşmiş bir meyvə istiliyi. Qırmızı almanın bişmiş, nektara dönmüş şirəsi naringinin isti turşuluğu ilə dərhal toqquşaraq havada ağırlaşır. Bu meyvəli fərahlıq yox, qapalı otaqda isinmiş qatı bir mürəbbə kimidir. İlk andan məkan daralır və dərinin səthi yapışqan bir rütubətlə örtülür. Temperatur dərhal qalxır. İstilik boğucudur. Konturlar qeyri-müəyyəndir.
Bənövşənin quru, boz və kosmetik pudrası bu bişmiş meyvə şirəsinin içinə bataraq onu daha da ağırlaşdırır. Xam dərinin heyvani, sərt və işlənməmiş toxuması qəfildən meydana çıxır. Dəri və pudra bir-birinə sürtünür; çiçəklilik yoxdur, sadəcə kosmetik tozla heyvani sərtliyin ziddiyyəti var. Oksigen demək olar ki, tükənir, hər şey bu tünd və isti kütlə ilə zəbt olunur. Nəfəs daralır.
Palıd ağacının quru, köhnə səthi və labdanumun yavaş-yavaş yanan qatranlı tüstüsü kompozisiyanın bünövrəsini təşkil edir. Vanil və ənbərin əriyən, qatı şirinliyi dərini tamamilə örtür, heç bir həllolmaya və ya uçmağa imkan vermir. Sonda dərinin üzərində yalnız yanmış qatranın, pudralı dərinin və isti vanilin dilsiz, donuq və asılı qalmış qaranlığı hiss olunur. Çox uzaq, qapalı və statik.
