İsti, sıx və demək olar ki, əllə toxunula biləcək qədər maddi bir hava qatı dərhal ətrafı doldurur. İlk anlardan etibarən heç bir yüngüllük, heç bir şəffaf oksigen boşluğu hiss edilmir. Hər şey qalın, qatı və dərindən şirindir. Bu şirinlik təravətli və ya meyvəli deyil, daha çox uzun müddət bişmiş, istidə əriyib qatılaşmış yapışqan bir qənnadı kütləsini xatırladır. Dərinin səthinə tökülən qatı vanil ekstraktının temperaturu yavaş-yavaş, lakin amansızcasına yüksəlir, birbaşa məsamələrə nüfuz edərək bədənin təbii istiliyi ilə qarışır.
Burada sürətli və ya sərt hərəkət yoxdur. Havada sərbəst uçan, genişlənən molekullar əvəzinə, aşağıya doğru ağırlaşan, fəzanı məqsədyönlü şəkildə daraldan və insanı tamamilə öz içinə çəkən bir toxuma var. Vanilin tünd, bəzən isə bir qədər dumanlı kənarları qovrulmuş badam və ya yanmış karamelin acı-şirin toqquşmasına bənzəyir. Quru ağacın qırıntıları sanki bu sıx şirinliyin içinə səpələnib, ona yalnız vizual deyil, eyni zamanda fiziki, sürtünməli bir faktura verir. Nəfəs aldıqca boğazda quru bir istiliklə dolğun, nəm şirinlik eyni anda hiss edilir.
Zaman keçdikcə hava daha da qatılaşır. Tamamilə üzvi, lakin həddindən artıq doyurucu bir maddə insanı sarır. Bəzən qızdırılmış şəkərin kövrək qabığı kimi xırçıldayan, bəzən isə ərinmiş süd kimi hamarlaşan mürəkkəb bir tekstura əmələ gəlir. Bu atmosfer fəzanı dondurmur, əksinə onu həddindən artıq ləngidir. Hər şey yavaşlayır, sanki qatı bir nektarın içində hərəkət etməyə çalışırsan. Dəri yavaş-yavaş bu istiliyi mənimsəyir.
Quru ədviyyatların xırda dənəcikləri isti vanilin üzərinə yığıldıqca, o, bir qədər quru, azca tüstülü tona bürünür. Şirinlik getdikcə həll olub yox olmaq əvəzinə, sadəcə formasını dəyişərək daha sərt, odunsu bir şəkil alır. Ərimiş material soyumağa başlayır. Dərinin üzərində tam olaraq buxarlanmaqdan daha çox, o, isti, qurumuş bir qabıq kimi qalır.
Havada donmuş, ağır bir dolğunluq asılı qalır. Qəfil bitiş yoxdur, sadəcə olaraq yanmış quru odunun və əriyib bərkimiş şəkərin isti, susqun nəfəsi duyulur. Sanki qaynayan ocaq çoxdan söndürülüb, lakin onun ağır istiliyi hələ də divarlara hopub. Yarımçıq, dilsiz və qurumuş bir sükutla hər şey olduğu kimi donur.
