Bu kompozisiya qaranlıq, tüstülü və dərindən teksturalı bir mühit formalaşdırır. Onun strukturunda heç bir şəffaflıq və ya yüngül hava axını yoxdur; hər şey sıx, isti və bir-birinə kip keçmiş materiallardan ibarətdir. Meyvə və dəri elementləri bir araya gələrək ağır, yavaşca qaynayan tünd bir rəng tonu yaradır. Təbiəti kəskin deyil, daha çox yanan ocağın ətrafında yaranan dumanlı, örtücü bir ağırlığı xatırladır. O, dərinin üzərinə səssizcə çökərək xarici mühitlə araya qalın bir sərhəd çəkir. Bu, həcmli, toxunula bilən quru və şirin rezonansdır.
Açılışda tünd albalının şirəli, az qala şərbətli qatılığı zəfəranın quru istiliyi ilə dərhal toqquşur. Bu mərhələ uçucu və ya fərahlatıcı deyil; əksinə, birbaşa yüksək temperatur və sıxlıq nümayiş etdirir. Albalı burada şirin deyil, daha çox günəşdə qovrulmuş, bir qədər acılaşmış meyvə qabığını xatırladır. Səs boğulmuş və dərindir. Hər bir molekul havada yayılmaqdan daha çox dərinin səthində mərkəzləşir. Təmas ağır, dolğun və ritmik bir isti dalğa kimi baş verir. Bu, oyanış gətirmir, sadəcə obyektiv bir temperatur artımı yaradır.
Mərkəzi mərhələdə strukturun dəri və quru meyvələrdən ibarət sərt, lakin elastik nüvəsi ortaya çıxır. Osmantusun və əriyin dəriyəbənzər ləçəkləri xam dəri və zeytun notları ilə mürəkkəb bir tündləşmə yaşayır. Bu keçid maye meyvə hissindən quru materiallara doğru yavaş bir yanma prosesidir. Şirinlik tədricən tündləşərək dumanın içində əriyir. Bu hissə insanın fərdi sahəsini örtən tünd, məxməri və heyvani bir istilik təqdim edir. Heç bir işıqlanma və ya açılma baş vermir; o, sadəcə öz ağırlığı daxilində yanmağa davam edir.
Kompozisiyanın oturması ilə bünövrədəki dumanlı, odunsu materiallar ön plana keçir. Naqarmota və quru ağac lifləri yuxarıdan gələn dəri-meyvə qatılığını tamamilə öz içinə çəkir. Baza mərhələsi ağırlıq yaradır, kompozisiyanı dərinin üzərinə bərkidir. Duman akkordu burada mücərrəd deyil; o, yanan budaqların real, acıtəhər və torpaqlanmış izidir. Səth həm toxunula biləcək qədər sıx, həm də qoruyucu bir kölgə qədər qalındır. Bu dumanlı struktur qırıla bilməz, o yalnız tədricən soyuyaraq aradan qalxır, fərdi sərhədləri kəskinləşdirir.
Bu təcrübə tünd istiliyin, qovrulmuş meyvələrin və quru dumanın bədəndəki reallığıdır. O, daxili sakitlik axtarmır, nə də emosional sakitləşdirici xüsusiyyət daşımır. Əhval-ruhiyyə təmkinli, ciddi və izolyasiyaedicidir. Kompozisiya öz strukturunda heç bir təbiət mənzərəsi və ya fəlsəfi sakitlik təsvir etmir. O, sadəcə ağır dərinin, quru dumanın və tünd meyvənin dəri üzərindəki obyektiv və dayanıqlı yüküdür. O, bütün gün ərzində eyni qalınlıqda, təmkinli bir yanma hissi kimi fərdi sahəni müəyyən edir.
