Bu kompozisiya çoxqatlı məxmər parçanın ağırlığını xatırladan, dərindən teksturalı və kütləvi bir mühit formalaşdırır. Onun proyeksiyasında heç bir oksigen boşluğu, şəffaf hava axınları və ya su elementi yoxdur; hər şey sıx, isti və bir-birinə kip keçmiş materiallardan ibarətdir. Meyvə, gül və dəri elementləri bir araya gələrək ağır, yavaşca qaynayan tünd bir rəng tonu yaradır. O, dərinin üzərinə səssizcə çökərək xarici mühitlə araya qalın bir sərhəd çəkir. Bu, həcmli, toxunula bilən quru, lakin eyni zamanda şirəli bir rezonansdır.
Açılışda meyvələrin şərbətli, tünd şirinliyi və türk qızılgülünün dərindən qırmızı, pudralı toxunuşu dərhal ön plana çıxır. Bu mərhələ uçucu və ya fərahlatıcı deyil; əksinə, dərhal bədəni isti, nektar kimi bir dalğa ilə örtür. Qızılgül burada təravətli deyil, daha çox məxməri ləçəklərin tozlanmış, kütləvi bir forması kimi səs verir. Hər bir molekul havada yayılmaqdan çox dərinin səthində mərkəzləşir. Təmas ağır, dolğun və ritmik bir isti dalğa kimi baş verir. Bu, oyanış gətirmir, sadəcə obyektiv bir temperatur artımı yaradır.
Mərkəzi mərhələdə strukturun dəri və isti ədviyyatlardan ibarət sərt, lakin elastik nüvəsi ortaya çıxır. İlanq-ilanqın heyvani, qatı ləçəkləri xam dəri və muskat qozunun quru tozu ilə mürəkkəb bir tündləşmə yaşayır. Bu keçid maye meyvə hissindən quru materiallara doğru yavaş bir yanma prosesidir. Şirinlik tədricən tündləşərək ənbərin içində əriyir. Bu hissə insanın fərdi sahəsini örtən tünd, məxməri və heyvani bir istilik təqdim edir. Heç bir işıqlanma və ya açılma baş vermir; o, sadəcə öz ağırlığı daxilində yanmağa davam edir.
Kompozisiyanın oturması ilə bünövrədəki boz ənbər və heyvani dəri materialları ön plana keçir. Ənbərin dumanlı, az qala duzlu və dərindən torpaqlanmış teksturası yuxarıdan gələn meyvə-gül qatılığını tamamilə öz içinə çəkir. Baza mərhələsi ağırlıq yaradır, kompozisiyanı dərinin üzərinə bərkidir. Dəri akkordu burada mücərrəd deyil; o, real, acıtəhər və təmkinli bir izdir. Səth həm toxunula biləcək qədər sıx, həm də qoruyucu bir kölgə qədər qalındır. Bu dumanlı struktur qırıla bilməz, o yalnız tədricən bədənin bir hissəsinə çevrilir.
Bu təcrübə tünd istiliyin, məxməri qızılgülün və quru ənbərin bədəndəki reallığıdır. O, daxili sakitlik axtarmır, nə də emosional sakitləşdirici xüsusiyyət daşımır. Əhval-ruhiyyə təmkinli, kütləvi və izolyasiyaedicidir. Kompozisiya öz strukturunda heç bir təbiət mənzərəsi və ya fəlsəfi sakitlik təsvir etmir. O, sadəcə ağır dərinin, isti ənbərin və qatı meyvənin dəri üzərindəki obyektiv və dayanıqlı yüküdür. O, bütün gün ərzində eyni qalınlıqda, təmkinli bir yanma hissi kimi fərdi sahəni amansızca müəyyən edir.
