Bu kompozisiya ziddiyyətli elementlərin birgə mövcudluğu üzərində qurulmuş, həm isti, həm soyuq, həm yumşaq, həm sərt olan mürəkkəb bir strukturla açılır. Onun proyeksiyasında tək bir dominant yoxdur; əvəzində iki fərqli istiqamət eyni anda hərəkət edir. Vizual olaraq o, üst-üstə qoyulmuş iki fərqli materialdan — biri şəffaf və soyuq, digəri isti və müşklü — ibarət ikiqatlı bir səthi xatırladır. O, dərinin üzərinə tədricən yerləşir, heç bir mərhələdə tamamilə bir tərəfə meyl etmir. Bu, paradoksal bir balans üzərində qurulmuş mühitdir.
Açılışda armudu xatırladan yüngül, şirəli bir meyvə notu nargilənin kremsi, südlü toxunuşu ilə eyni anda üzə çıxır. Bu mərhələ partlayıcı deyil; o, iki fərqli temperaturun sakit bir şəkildə görüşməsidir. Bir tərəfdə meyvənin sərin, sulu təravəti var, digər tərəfdə isə kremli, isti bir yumşaqlıq. Bu iki element bir-birinə qarışmır — onlar paralel qatlarda mövcuddur. İlkin təmas ehtiyatlı, lakin dərhal hiss ediləndir.
Mərkəzi hissədə kompozisiyanın əsas paradoksu tam olaraq ortaya çıxır. Ənbərin isti, qatranlı xarakteri müşkün təmiz, lakin heyvani cizgiləri ilə birləşir. Bu birləşmə dərinin üzərində həm isti, həm soyuq olan, həm toxunula bilən, həm toxunulmaz olan bir səth yaradır. Çiçək elementləri — jasmin və ya irişin pudralı toxunuşu — bu paradoksal nüvəyə üçüncü bir ölçü əlavə edir. Keçidlər yavaş baş verir, lakin hər biri gözlənilməzdir. Temperatur tez-tez dəyişir — bir an isti, növbəti an isə sərin.
Bünövrədə ağac materiallarının cilalanmış fakturası vanilin süzülmüş şirinliyi ilə birləşir. Bu qovuşma paradoksu həll etmir, əksinə onu sabitləşdirir. Baza mərhələsi ağırlıq yaratmır, sadəcə olaraq yuxarıdakı mürəkkəb strukturu dəstəkləyir. Hər şey öz paradoksal yerindədir, heç nə həll olunmur. Səth saatlarca eyni ikiqatlı temperaturda qalır.
Bu təcrübə paradoksun, ikili temperaturun və mürəkkəb balansın bədəndəki birbaşa mövcudluğudur. O, emosional aydınlıq gətirmir, nə də bir tərəfə meyl etdirir. Əhval-ruhiyyə neytraldır, lakin dərindən hiss ediləndir. Kompozisiya öz strukturunda heç bir ziddiyyəti həll etmir, onları birgə yaşadır. O, sadəcə olaraq isti ilə soyuğun, yumşaq ilə sərtın dəri üzərindəki birgə, paradoksal mövcudluğudur. Sonda o, sadə deyil, lakin tamamilə aydın bir iz buraxır.
