Bu kompozisiya metalik, isti ədviyyatlı və son dərəcə qeyri-adi bir strukturla açılır. Onun proyeksiyasında çiçəkli yumşaqlıq, meyvəli işıqlıq və ya su elementi yoxdur. Ümumi fon dərinin üzərinə quru, soyuq metalin istiliyi ilə yanan ocağın qatranını birləşdirən iki temperaturlu bir qat kimi uzanır. Bu atmosfer xüsusi, tanınmaz və dərindən fərqli bir mühit formalaşdırır.
Açılışda zəfəranın xarakterik isti, quru və az qədər metalik tozu dərhal fəzanı doldurur. Jasminin isti ləçəkləri bu ədviyyatlı oxla eyni anda üzə çıxır, lakin buradakı jasmin yüngül çiçəksilikdən uzaqdır — o, zəfəranın istiliyinə batmış, dərindən heyvani bir xarakter nümayiş etdirir. Dəmir akkordu bu iki elementin arasında soyuq, metalik bir vibrasiya yaradır. Bu, qoxu olaraq deyil, daha çox havanın sıxlığını dəyişdirən bir hiss kimi mövcuddur. İlkin təmas qeyri-adidir — həm isti, həm soyuq, həm yumşaq, həm kəskin.
Mərkəzi hissədə amberwood və boz ənbərin qatranlı, yapışqan istiliyi kompozisiyanın nüvəsini doldurur. Dəmir akkordu burada hələ də mövcuddur, metalik vibrasiyasını saxlayır. Ənbər isə bu metalik nüvənin ətrafını isti, dumanlı bir qatranla örtür. Keçid yavaş baş verir — ədviyyatlı kəskinlikdən qatranlı ağırlığa doğru. Temperatur artır, lakin metalik soyuqluq heç vaxt tamamilə yox olmur.
Bünövrədə sidrin quru, kəskin fakturası küknar qatranının yapışqan, tüstülü xarakteri ilə birləşir. Bu qovuşma kompozisiyanın ən arxaik, ən qədim səsini verir. Baza mərhələsi ağırlıq yaradır, hər şeyi torpağa bağlayır. Metalik dəmir akkordu baza qatında yüngül bir iz olaraq mövcuddur.
Bu təcrübə zəfəranın isti tozunun, soyuq metalin və qatran istiliyinin bədəndəki birgə mövcudluğudur. O, tanış emosiyalar yaratmır. Əhval-ruhiyyə qeyri-adi, ciddi və heç bir ənənəyə uyğun deyil. Kompozisiya öz strukturunda metalik soyuqluqla qatranlı istiliyin gərginliyini qoruyur. O, sadəcə olaraq isti zəfəranın, soyuq dəmirin və quru sidrin dəri üzərindəki qeyri-adi varlığıdır.
