Yalnız qatı, ağır və işıq keçirməyən bir qatran. Heç bir meyvənin şirəsi, heç bir çiçəyin ləçəyi bu tündlüyü kəsmir. İlk nəfəsdən etibarən hava qalınlaşır, temperatur qalxır və fəza dərhal daralır. İsti, quru və demək olar ki, yanan bir toxuma dərinin üzərinə yavaş-yavaş axır. Bu, fərahlıq deyil, tamamilə fiziki, toxunula bilən bir ağırlıqdır. Dərhal sarır.
Tüstü yoxdur, amma yanan bir materialın hissi var. Sərt, kəhrəba rəngli qatranın daxilindəki gizli, təbii şirinlik ağacın quru xırtıltısı ilə sürtünür. Dərinin məsamələri bu istiliyi mənimsədikcə, atmosfer daha da boğucu və statik olur. Oksigenin hərəkəti dayanır. Hər şey qalın, nəm, lakin eyni zamanda boğazı qurudan bir struktura çevrilir. Səs yoxdur, yalnız istilik var.
Bu mövcudluq incəlib itmir. O, dərinin səthində bir qabıq kimi donur. Zaman keçdikcə yalnız istilik daha da dərinə işləyir. Heç bir uzaqlaşan iz və ya yumşaq bir sonluq yoxdur. Sadəcə dərinin üzərinə möhürlənmiş, ağır, susqun və tamamilə dilsiz bir qatran kütləsi. Qaranlıq, statik və dəyişməz bir son. Havadan asılı qalmış istilik.