Bu kompozisiya uzaqdan gələn, lakin dərhal dərinin üzərində hiss edilən ağır, mineral və son dərəcə texniki bir strukturla açılır. Onun proyeksiyasında yumşaq ləçəklər, isti nektar və ya südlü rahatlıq yoxdur. Ümumi fon polad kimi bərk, soyuq və kəskin bir aura yaradır. O, dərinin üzərinə havadan deyil, sanki torpağın altından gəlir — ağır, yavaş və amansız bir qalxma prosesi kimi. Bu, toxunula bilən qədər maddi, lakin heç vaxt isti olmayan, mineral və torpaqlanmış bir mühitdir.
Açılışda kəskin, az qədər metalik bir ədviyyat tozu havanı dərhal kəsir. Bu mərhələ yumşaq və ya tədricən deyil; o, dərhal bədənin ətrafında soyuq, bərk bir proyeksiya çəkir. Temperatur açılışda nə yüksəlir, nə də aşağı düşür — o, sadəcə olaraq neytral, lakin dərindən hiss edilən bir sərtlik nümayiş etdirir. Hər bir molekul fəzada yayılmaqdan çox, mərkəzdə sıxlaşır. İlkin təmas vizual deyil, o tamamilə ağırlıq hissinə əsaslanır. Bədən dərhal bu strukturun çəkisini hiss edir.
Mərkəzi hissədə odunsu materialların quru, texniki fakturası labdanumun qatranlı, yapışqan istiliyi ilə üz-üzə gəlir. Bu keçid rəvan deyil — o, iki fərqli temperaturun sərhədində baş verən bir gərginlikdir. Ağac elementləri burada təbii meşəni deyil, yüksək təzyiq altında preslənmiş, sıxılmış materialı xatırladır. Qatranın istiliyi bu bərk strukturu daxildən isidərək ona az miqdarda elastiklik qatır. Lakin bu elastiklik heç vaxt yumşaqlığa çevrilmir. Səth sərt, bir qədər kələ-kötür və toxunulduqda əl tutan bir fakturdadır.
Bünövrədə tünd, dərin və amansız mineral elementlər kompozisiyanın ən ağır qatını formalaşdırır. Torpaq notlarının xarakterik nəm, yüngülcə küflü fakturası müşkün heyvani cizgiləri ilə birləşir. Baza mərhələsi əzici bir çəki yaradır, kompozisiyanı dərinin üzərinə mismarlayır və heç bir uçuculuğa imkan vermir. Bu mineral struktura yoxdur — o, yalnız zamanla, çox yavaş bir tempdə, sanki aşınma prosesi kimi aradan qalxır. Hər şey bərk, quru və son dərəcə daimidir.
Bu təcrübə mineral ağırlığın, preslənmiş ağacın və heyvani müşkün bədəndəki birbaşa, fiziki mövcudluğudur. O, emosional vəziyyətlərə müraciət etmir, nə də daxili bir proses başladır. Əhval-ruhiyyə ciddi, ağır və tamamilə xaricidir. Kompozisiya öz strukturunda heç bir boşluq buraxmır, hər şey bir-birinə kip keçmiş, lakin intizamlı şəkildə mövcuddur. O, sadəcə olaraq mineral torpağın, qatranlı ağacın və texniki müşkün dəri üzərindəki amansız, dəyişməz və sarsılmaz varlığıdır. Sonda o, sadəcə olaraq dərinin üzərindəki ən ağır iz olaraq xatırlanır.