Boğucu, həddindən artıq qatı və dərindən pudralı bir istilik dərhal adamı sarır. Bənövşənin boz, kosmetik tozu qızılgülün bişmiş, nektara çevrilmiş dərindən qırmızı rəngi ilə dərhal toqquşur. Bu açılışda fərahlıqdan və ya boşluqdan əsər yoxdur. Hava qalınlaşır, temperatur dərhal yüksəlir. Dərinin məsamələri bu quru, lakin toxunula biləcək qədər nəm hiss olunan kütlə ilə tutulur. İstilik dondurucudur, hərəkət yoxdur.
Ud ağacının qaranlıq, dumanlı və az qala kömürləşmiş səthi bu qızılgül pudrasını udur. Çiçəksilik burada zərif deyil; o, yanan ağacın içində həll olan, həddindən artıq dolğun və mürəkkəb bir örtükdür. Vanilin əriyən, laktonik şirinliyi udun xam acılığı ilə kəskin bir ziddiyyət təşkil edir. Otaqda nəfəs almaq üçün yer qalmır; hər şey bu isti, tünd və şirin kütlə ilə zəbt olunur. Bütün boşluqlar doludur.
Benzoinin qatranlı səsi bünövrəni daha da sərtləşdirir. Kompozisiya heç vaxt yüngülləşmir və incəlmir. Sonda dərinin üzərində yalnız yanan ud ağacının, quru qızılgül tozu və əriyən vanilin amansız, susqun və ağır bir mənzərəsi donub qalır. Heç bir hərəkət, rütubət və ya sızıntı yoxdur. Səssizcə dərini basan dilsiz və tamamilə uzaq bir qaranlıq.
