Səssiz, donuq və tamamilə pudralı bir çiçək dumanı. Süsənin dərindən quru, torpaqlı və kosmetik pudrası bənövşənin solğun, nəm toxuması ilə birləşir. İlk andan məkan rəngini itirir, hər şey boz, dumanlı və toxunula biləcək qədər toxumalı bir hala gəlir. Bu fərahlıq deyil, otağı yavaş-yavaş dolduran, nəfəsi ağırlaşdıran ləng bir pudra kütləsidir. Sərhədlər itir.
İnciçiçəyinin buzlu şəffaflığı və jasminin nəm ləçəkləri qızılgülün tozlu qırmızılığının içində itir. Çiçəklər canlı deyil; onlar qurudulmuş, kağız kimi nazik və kölgəlidir. Portağal gülünün nektarı bu quru mühitə yalnız bir az qalınlıq əlavə edir. Çiçək pudrası ilə dərinin məsamələri arasında quru bir sürtünmə yaranır. Hər şey son dərəcə zərif, lakin dərindən asılı və toxunulmazdır.
Vetiverin köklü quru torpaqlığı və paçulinin acımtıl, nəm tündlüyü bu pudralı buludu yerə möhürləyir. Heç nə həll olub yox olmur. Ağac elementləri bu tozun içində səssizcə xırçıldayır. Sonda dərinin səthində yalnız torpaqlı süsən pudrasının, qurumuş qızılgül ləçəklərinin və acı paçulinin dilsiz, donuq və tamamlanmamış bir sükutu asılı qalır. Uzaq, tutqun və dərindən qapalı.
