Karamelin və pralinanın qatı, bişmiş şəkərli səsi havada asılı qalır. Çiyələyin və liçinin sulu, turş şirəsi bu şirinliyi bir az parçalayır, amma mühit hələ də istidir. Qəhvənin acımtıl tozu mərkəzə keçir. Hava dərindən nəm və yapışqandır. İşıq yumşaqdır.
Vanilin dolğun ağlığı və paçulinin nəm kökləri mərkəzdədir. Bu, ağır bir qoxu deyil, daha çox dərini örtən qatı bir maddədir. Meyvələrin tropik rütubəti dərinin səthində hiss olunur. Səthdə kiçik mineral cızıqlar yaranır. Papirusun quru rəngi fon yaradır.
Şirinlik tədricən azalır. Rütubət dərinin üzərində quruyur. İstilik yavaş-yavaş sönür, yerini neytral bir ağac rənginə buraxır. Sonda yalnız təmiz vanil və dərinin təbii istiliyi qalır.
