İşıqlı, bumbuz və dərhal otağı parçalayan steril bir bitki oksigeni. Gicitkanın acı, yaşıl suyu və çobanyastığının quru, bitki mənşəli səsi otağı saniyələr içində təmizləyir. Bu fərahlıq sakit deyil, dərini kəsən şəffaf bir buz küləyi kimidir. Hava dərindən təmiz, nəmsiz və hərəkətlidir. Kölgələr silinir. Məkan dərhal aydınlaşır.
Bitkisellik burada rəngsizdir; o, havanı dərindən neytral və hərəkətli edən quru bir tozdur. Heç bir şirinlik sızmır. Mühit son dərəcə sürətli və axıcıdır. İşıq dərinin səthində oynaqlayaraq buxarlanır. Hava dərindən fiziki, kəsici və məsafəlidir. Çiçəksilik rəngsizdir. Məkan bu soyuq zərrəciklərlə dolur.
Müşkün pambıq səsi bu steril suyu dərinin üzərində dondurur. Zamanla rütubət azalır. Dəridə yalnız nəm yarpaqların, acı bitki tozunun və təmiz dərinin boş cızıqları qalır. Sonda kompozisiya rəngsizləşərək boşluğa qarışır. Hər şey şəffaf bir sükutla bitir. Maddə tamamilə buxarlanaraq dilsiz bir sükuta qərq olur.
