İti, sərin və dərindən mineral bir hava axını. Acı portağalın qabığından sıxılan quru, kəskin şirə çiçək ləçəklərinin yarımşəffaf toxuması ilə toqquşur. İşıqlı və sərt bir açılış. Bu çiçəklər nəmli və ya şirin deyil; onlar quru, solğun və sanki buzlu bir şüşənin arxasından görünür. İlk andan ətrafdakı temperatur hiss ediləcək qədər aşağı düşür. Geniş, aydın və iti bir fəza yaranır.
Osmantusun zəif, quru ərik-dəri nüansı ərəb jasminin soyuq ağ ləçəklərinə qarışır. Çiçəksilik burada buket kimi deyil, havada asılı qalan mineral, donuq bir buxar kimi mövcuddur. İnsanın nəfəsini genişləndirən, lakin əsla isitməyən bir mühit. Dərinin təbii istiliyi bu soyuq, mineral ləçəkləri bir az yumşaltsa da, kəskinlik tam itmir. Təmiz, iti, amma çox məsafəli.
Açıq ağacın yonulmuş, quru kənarları ambroxanın sintetik, iti mineralığı ilə birləşir. Ağ müşk isə bütün bu soyuq sərtliyi yüngülcə örtərək, məkanı tamamilə dondurur. İsti bir sükut çökmür. Dərinin üzərində buzlu ağacın, acı sitrusun və donmuş ağ çiçəklərin uzaq, toxunulmaz və tamamilə mineral bir nəfəsi asılı qalır. Açıq qalan, şəffaf və kəskin bir boşluq.
