Sərt, yandırıcı və dərhal otağı metalik bir işıqla dolduran qaranlıq kütlə. Çobanyastığının acı, bitki mənşəli istiliyi və mixəyin yandırıcı kəskinliyi otağı saniyələr içində zəbt edir. Bu fərahlıq deyil; o, dərini cızan metalik bir ağırlıqdır. İşıq dumanlanır, rənglər tünd yaşıl və bürünc çalarlara bürünür. Hava dərindən sürtünməli və qurudur.
Qızılgülün dolğun ləçəkləri və xam dərinin heyvani sərtliyi dərinin səthində mineral bir sürtünmə yaradır. Paçulinin nəm, acımtıl torpaqlığı havanı dərindən fiziki və hərəkətsiz edən qatı bir tozdur. Çiçəksilik rəngsizdir; o, havanı dərindən doyğun edən bitki mənşəli bir kütlədir. Mühit son dərəcə doyğun və məsafəlidir. Heç bir yumşaqlıq sızmır.
Palıd mamırının acı rütubəti və yanmış dərinin dumanı kompozisiyanı dərinin üzərinə möhürləyir. Zamanla bitki kəskinliyi buxarlanır, lakin ağırlıq qalır. Dəridə yalnız yanmış dərinin, acı bitki tozunun və tünd mamırın səssiz, hərəkətsiz ağırlığı donub qalır. Və yavaş-yavaş dilsiz bir qaranlığa təslim olur. Sərt bir sükut hər şeyi udur.
