Sərt, yandırıcı və dərhal otağı tünd qırmızı bir dumanla dolduran qaranlıq kütlə. Böyürtkənin acı turşuluğu və sərv ağacının quru, bitki mənşəli sərtliyi otağı saniyələr içində zəbt edir. Bu fərahlıq deyil; o, dərini cızan metalik bir ağırlıqdır. İşıq sönür, rənglər tünd bənövşəyi və qara çalarlara bürünür. Hava dərindən isti, sürtünməli və qurudur.
Qızılgülün dolğun ləçəkləri və vetiverin nəm kökləri dərinin səthində mineral bir sürtünmə yaradır. Paçulinin nəm, acımtıl torpaqlığı havanı dərindən fiziki və hərəkətsiz edən qatı bir tozdur. Çiçəksilik rəngsizdir; o, yanmış ağacların və bişmiş meyvə şirəsinin rəqabəti üzərində qurulub. Mühit son dərəcə doyğun və məsafəlidir. Heç bir yumşaqlıq sızmır.
Ənbərin mineral istiliyi və ağac notlarının quru yonqarları kompozisiyanı dərinin üzərinə möhürləyir. Zamanla meyvə turşuluğu tamamilə yox olur, lakin ağırlıq qalır. Dəridə yalnız yanmış ağacın, acı paçuli tozunun və tünd qızılgülün səssiz, hərəkətsiz ağırlığı donub qalır. Və yavaş-yavaş dilsiz bir qaranlığa təslim olur. Sərt bir sükut hər şeyi udur.
