İşıqlı, süzülmüş və dərhal otağı ağ-çəhrayı bir tozla dolduran təmiz bir çiçək fırtınası. Pionun dolğun ağlığı və osmantusun meyvəli istiliyi havanı saniyələr içində qatılaşdırır. Bu fərahlıq deyil; o, dərinin üzərinə hopan və məkanı dərhal daraldan fiziki bir ağırlıqdır. İşıq dumanlanır, rənglər yumşaq çəhrayı və qızılı çalarlara bürünür. Hava dərindən kosmetik və pudralıdır.
Qızılgülün dolğun ləçəkləri və çəhrayı bibərin metalik kəskinliyi dərinin səthində mineral bir sürtünmə yaradır. Çiçəksilik burada nektarsızdır, sanki soyuq suyun içində yuyulub rənglərini itirmiş kimidir. Hava dərindən neytral, təmiz və məsafəlidir. Heç bir şirinlik sızmır, hər künc bu bişmiş ləçəklərlə yüklənir. Mühit dərindən statikdir. Kölgələr silinir.
Paçulinin nəm rütubəti və səndəl ağacının hamar səthi kompozisiyanı dərinin üzərinə möhürləyir. Zamanla meyvə turşuluğu azalır. Dəridə yalnız bişmiş ləçəklərin, steril pudranın və təmiz ağacın boş cızıqları qalır. Sonda kompozisiya rəngsizləşərək boşluğa qarışır. Hər şey şəffaf bir sükutla bitir. Maddə tamamilə buxarlanaraq dilsiz bir sükuta qərq olur.
