İşıqlı, süzülmüş və dərhal otağı ağ-sarı bir tozla dolduran təmiz bir çiçək fırtınası. Osmantusun kərənayvari, meyvəli ağlığı və tuberozanın ağır laktonik kütləsi havanı sürətlə qatılaşdırır. Bu fərahlıq deyil; o, dərinin üzərinə hopan və məkanı dərhal daraldan fiziki bir ağırlıqdır. İşıq dumanlanır, rənglər parlaq ağ və sarı çalarlara bürünür. Hava dərindən kosmetik və pudralıdır.
Nərgiz gülünün acı, heyvani səsi və jasminin sabunlu təmizliyi dərinin səthində mineral bir sürtünmə yaradır. Çiçəksilik burada nektarsızdır, sanki soyuq suyun içində yuyulub rənglərini itirmiş kimidir. Hava dərindən neytral, təmiz və məsafəlidir. Heç bir şirinlik sızmır, hər künc bu bişmiş ləçəklərlə yüklənir. Mühit dərindən statikdir. Kölgələr silinir.
Boz ənbərin mineral rütubəti və sidr ağacının quru yonqarları bu steril mənzərəni dərinin üzərində dondurur. Zamanla rütubət azalır. Dəridə yalnız bişmiş ləçəklərin, steril müşkün və təmiz ağacın boş cızıqları qalır. Sonda kompozisiya rəngsizləşərək boşluğa qarışır. Hər şey şəffaf bir sükutla bitir. Maddə tamamilə buxarlanır.
