Sərt, yandırıcı ve dərhal otağı tünd qırmızı bir dumanla dolduran ağır bir kütlə. Qızılgülün dolğun, qaranlıq ləçəkləri və ud ağacının tüstülü sərtliyi otağı saniyələr içində zəbt edir. Bu fərahlıq deyil; o, dərinin üzərinə hopan və məkanı dərhal daraldan fiziki bir ağırlıqdır. İşıq sönür, rənglər tünd qırmızı və qara çalarlara bürünür. Hava dərindən isti, sürtünməli və qurudur.
Paçulinin nəm, acımtıl torpaqlığı və vanilin əriyən şirinliyi dərinin səthində mineral bir sürtünmə yaradır. Çiçəksilik rəngsizdir; o, havanı dərindən fiziki və hərəkətsiz edən qatı bir tozdur. Hava dərindən fiziki, kəsici və məsafəlidir. Kompozisiya yanmış ağacların və bişmiş ləçəklərin rəqabəti üzərində qurulub. Mühit son dərəcə doyğun və məsafəlidir.
Udun dumanlı istiliyi kompozisiyanı dərinin üzərinə möhürləyir. Zamanla rütubət tamamilə yox olur, lakin ağırlıq qalır. Dəridə yalnız yanmış ağacın, acı paçuli tozunun və tünd qızılgülün səssiz, hərəkətsiz ağırlığı donub qalır. Və yavaş-yavaş dilsiz bir qaranlığa təslim olur. Sərt bir sükut hər şeyi udur.
