İşıqlı, şirəli, lakin dərhal qatılaşan bir çiçək başlanğıcı. Berqamotun qısaömürlü kəskinliyi portağal gülünün bişmiş, həddindən artıq isinmiş nektarı içində anında əriyir. Bu fərahlıq yox, çiçək ləçəklərinin və nektarının havada yaratdığı dolğun, sıx və toxunula bilən bir ağırlıqdır. İlk andan məkan bu ağ çiçək dumanı ilə daralır. Nəfəs dərhal isinir. İşıq azalır.
Tuberozanın yağlı, həddindən artıq ağır və kosmetik səsi jasminin nəm ləçəkləri ilə birlikdə fəzanı tamamilə zəbt edir. Çiçəksilik burada təbii və ya yaşıl deyil; o, kremsi, dərindən şirin və dərinin üzərinə ağır bir örtük kimi yapışan ağ bir kütlədir. Sərbəst oksigen demək olar ki yoxdur. Hər şey bu yağlı, şirin nektarla doludur. Sürtünməsiz, lakin tamamilə boğucu bir toxuma.
Madaqaskar vanilinin dərindən əriyən laktonik istiliyi ağ müşkün dərini xatırladan ağırlığı ilə birləşir. Virciniya sidri bu şirinliyin içində sadəcə quru bir çatırtı kimi qalır, amma kompozisiyanı sərtləşdirə bilmir. Heç nə süzülüb yox olmur. Sonda dərinin üzərində isinmiş tuberozanın, isti vanilin və nəm müşkün boğucu, dilsiz və tamamilə qapalı şirinliyi asılı qalır. Çox statik və amansızcasına ağır.
