İşıqlı, süzülmüş və dərhal otağı sabunlu bir ağlıqla dolduran təmiz bir çiçək fırtınası. Ağ güllərin dolğun, rəngsiz ləçəkləri havanı saniyələr içində oksigenlə doldurur. Bu fərahlıq sakit deyil, dərini kəsən şəffaf bir buz küləyi kimidir. Məkan dərhal aydınlaşır, hər künc bu soyuq və iti zərrəciklərlə dolur. Hava o qədər təmizdir ki, sanki toxunanda qırılacaq bir şüşə kimidir. Kölgələr silinir.
Çiçəksilik burada nektarsızdır, sanki soyuq suyun içində yuyulub rənglərini itirmiş kimidir. Hava dərindən neytral, təmiz və məsafəlidir. Heç bir şirinlik və ya istilik sızmır. Mühit son dərəcə sürətli və axıcıdır. İşıq dərinin səthində oynaqlayaraq buxarlanır. Hər şey bir nöqtədə dayanır. Maddə öz ilkin rəngsizliyinə qayıdır.
Zaman keçdikcə rütubət azalır. Dəridə yalnız sabunlu çiçəklərin və steril suyun boş cızıqları qalır. Sonda kompozisiya heç bir səs çıxarmadan boşluğa qarışır. Hər şey şəffaf bir sükutla bitir. Maddə tamamilə buxarlanaraq dilsiz bir sükuta qərq olur.