Şəkərə batırılmış kəskin, yapışqan bir istilik dərhal dərini bürüyür. Limonun turşuluğu burada fərahlaşdırmır, daha çox karamelizə olunmuş, bişmiş bir şirinliklə ağız sulandırır. İlk nəfəs genişləndirici deyil, dərhal insanı öz içinə çəkən, boğazı qıcıqlandıran qatı bir şəkərli örtükdür. Fəza daralır və sürətlə isinir. Quru boşluqlar tamamilə yox olur, hər şey qalınlaşır.
Portağal gülünün bişmiş, həddindən artıq isinmiş nektarı bu karamel qatının içində əriyir. Çiçəksilik təbii deyil; o, tamamilə yeməli, dərindən teksturalı və kosmetikdir. İsti vanil məsamələrə dolduqca, hava sanki daha da ağırlaşır. Fındığın quru, qovrulmuş tozu bu yapışqan şirinliyin içinə səpələnərək kompozisiyaya quru bir sürtünmə qatır. Hərəkət yavaşlayır.
Heç nə süzülüb yox olmur. İstilik getdikcə dərinin altına işləyir və bərkiyir. Şirinlik uçmaq əvəzinə, dərinin səthində isti, qurumuş bir qabıq kimi donur. Sonda yalnız bişmiş şəkərin, isinmiş çiçək nektarının və quru fındığın dilsiz, dondurucu və yarımçıq qalmış şirinliyi asılı qalır. Toxunula biləcək qədər nəm, lakin eyni zamanda quru, statik bir sıxlıq.