Tünd, torpaqlı və dərhal otağı dumanlı bir qaranlıqla dolduran ağır bir paçuli kütləsi. Paçulinin nəm, acı kökləri berqamotun saniyəlik turşuluğu ilə toqquşaraq havanı sürətlə qatılaşdırır. Bu fərahlıq deyil; o, dərinin üzərinə hopan və məkanı dərhal daraldan fiziki bir ağırlıqdır. İşıq sönür, rənglər tünd göy və qara çalarlara bürünür. Hava dərindən nəm və sürtünməlidir.
Qızılgülü dolğun, qaranlıq ləçəkləri bu torpaqlı kütlənin içində əriyərək rəngsizləşir. Çiçəksilik şəffaf deyil, o, havanı dərindən pudralı və hərəkətsiz edən qatı bir nektardır. Kompozisiya dərhal qızışmır; o, buzlu paçuli və nəm qızılgülün ziddiyyəti üzərində qurulub. Mühit dərindən statik və kimsəsizdir. Heç bir yumşaq səs sızmır.
Ənbərin yapışqan istiliyi və vanilin əriyən şirinliyi kompozisiyanı dərinin üzərinə möhürləyir. Paçuli bu ağır dumanı dibdən bərkidir. Zamanla rütubət azalır, lakin ağırlıq qala qalır. Dəridə yalnız nəm paçulinin, bişmiş qızılgülün və tünd kəhrəbanın səssiz, hərəkətsiz ağırlığı donub qalır. Və yavaş-yavaş dilsiz bir qaranlığa təslim olur.
