Kəskin oksigenli, lakin inanılmaz dərəcədə ağır bir rütubət dərhal dərini sarır. Su buxarının içində asılı qalmış ədviyyatların soyuq, metalik xırçıldaması havanı doldurur. Ələmi qatranının limonlu-tüstülü səsi bu suyun içində yox olmaq əvəzinə daha da iti, daha da kəsici olur. İlk təmas sanki soyuq suyun altında qalan quru ədviyyatların dondurucu zərbəsidir. İşıqlı, amma tamamilə qapalı.
Lavandanın təmiz, sabunlu sərtliyi havaya qarışır. Lakin bu bitki qoxusu qurumur; o, bu yüksək rütubətli qatın içində boğulur və sıxlaşır. Hər şey dərinin səthində soyuq və sıx bir maye kimi dayanır. İsti bir şüa yoxdur, sadəcə quru lavanda ilə soyuq suyun yaratdığı ziddiyyətli gərginlik fəzanı zəbt edir. Oksigen bol olsa da, nəfəs almaq çətindir, çünki hava ağırdır.
Bünövrədəki ağac elementlərinin yonulmuş quru kənarları bu soyuq suya müqavimət göstərir. Ağac isinmir, sadəcə nəm çəkir və daha da tündləşir. Müşkün pambıq kimi ağırlığı hər şeyi bir araya toplayır, lakin fəzanı isitmir. Quru odun, soyuq su və iti ədviyyatların donuq, səssiz və amansız fərahlığı. Havada uzaq, toxunulmaz bir soyuqluq asılı qalır. Yarımçıq və donmuş.
