İşıqlı, süzülmüş və dərhal dərinin səthində əriyən yapışqan bir sarılıq. Balın xalis, heyvani istiliyi otağı sürətlə dolduraraq havanı dərindən qatılaşdırır. Bu fərahlıq deyil; bu, günəş altında bişmiş ləçəklərin və süzülmüş şəkərin yaratdığı ağır, fiziki bir atmosferdir. Məkan dərhal rəngini itirib bej və qızılı çalarlara bürünür. Hava toxunula biləcək qədər nəm və istidir.
Tropik çiçəklərin dolğun, laktonik ağlığı balın içində əriyərək rəngsizləşir. Çiçəksilik şəffaf deyil, o, havanı dərindən pudralı və hərəkətsiz edən qatı bir nektardır. Şirinlik uçucu deyil, o, dərinin məsamələrinə hoparaq orada statik bir sürtünmə yaradır. İşıq tam dumanlanır, sanki otaqdakı bütün əşyalar bu bej rəngli dumanın içində öz kəskinliyini itirir. Heç bir kəsici səs və ya soyuq külək sızmır.
Zaman keçdikcə balın yapışqanlığı quruyur, lakin onun ağır istiliyi qalır. Çiçəklərin rəngi tamamilə sönür. Dəridə yalnız bişmiş ləçəklərin, süzülmüş balın və quru pudranın səssiz, hərəkətsiz izləri donub qalır. Heç bir yüngülləşmə baş vermir. Sonda mühit tamamilə donuqlaşır və səssizliyə qərq olur. Hər şey bir nöqtədə dayanır.
