Argentina limonunun iti, amansız turşuluğu və rozmarinin quru, bitki kəsiyi ilk saniyədə otağa kəsici bir nəm yayır. Bu təravət deyil; bu, sıxılmış bitki gövdələrindən sızan acı və şəffaf bir maddədir. İtalyan sərvinin dondurucu, balzamvari kənarları işığı dərhal itiləşdirir və fəzada süni bir genişlik yaradır. Heç bir yumşaqlıq və ya şirinlik yoxdur. Hava oksigenlə o qədər yüklənir ki, toxunanda cızacaqmış kimi hiss olunur. Rənglər soyuq yaşıl və metalik boz arasında sürətlə dəyişir. Sitrusun turşusu dərinin səthində sürətlə yayılaraq oradakı bütün istiliyi özünə çəkir və yerində bumbuz, mineral bir iz qoyur. Məkan dərhal işıqlanır, lakin bu işıq kor edici dərəcədə aydındır.
Bənövşə yarpağının metalik, ozonvari kəsiyi lavandanın sabunlu təmizliyi ilə qarışaraq otağı rəngsiz bir dumanla doldurur. Şəffaflıq tədricən dumanlanır. Meşə fındığının quru, qozlu sürtünməsi bu yaşıl kütlənin içində tünd və sürtünməli bir toxuma yaradır. Çiçəksilik tamamilə sıfıra enir. Sadəcə əzilmiş yarpaqların, quru qabıqların və soyuq bitki şirəsinin fiziki, kələ-kötür rəqabəti. Məkan sürətlə quruyur, hava dərinin səthində xırtıldayan və hərəkətsiz qalan bir örtüyə çevrilir. Fındıq qabıqlarının quru tozu bənövşə yarpağının nəm metalını udur və onu daha da matlaşdırır. Heç bir axıcılıq yoxdur, hər şey dərinin üzərində bərkiyən bir qat kimidir.
Paçulinin nəm, acımtıl torpaqlığı və palıd mamırının tünd rütubəti bütün bu mənzərəni aşağıya doğru, yerin dərinliyinə çəkir. Bu isidən bir istilik deyil; bu, rütubətli meşə döşənəyinin mineral soyuqluğudur. Virciniya sidrinin və səndəl ağacının yonulmuş sərt hissəcikləri dərinin məsamələrinə hoparaq orada hərəkətsiz bir bünövrə cızır. Labdanumun qatı, yapışqan qatranı kompozisiyanı dərinin üzərinə sərt şəkildə möhürləyir. İşıq sönür, yalnız tünd kölgələrin and sərt ağac xətlərinin sürtünməsi qalır. Hər şey dərindən hərəkətsiz, ağır və məsafəlidir. Duzlu və torpaqlı bir səth formalaşır.
Zaman keçdikcə sitrus suyu və rozmarin iynələri tamamilə buxarlanır. Havada yalnız nəm torpağın, quru fındıq hissəciklərinin və amansız ağac sərtliyinin kimsəsiz izləri donur. Heç bir açılma və ya yüngülləşmə baş vermir. Sonda rənglər qəhvəyi-boz çalarlara bürünür, hərəkət sükutla əvəz olunur və hər şey dilsiz bir quraqlıq təslim olur. Maddənin buxarlanması sona çatdıqda geridə yalnız sərt, quru və kəsici bir iz qalır. Fəza öz ilkin rəngsizliyinə qayıdır. Sərt quraqlıq hər şeyi udur.
