Sərt, şüşə kimi təmiz və az qala qırılacaq qədər kövrək bir yaşıllıq. Yaşıl notların bumbuz səsi armudun şirinliyini itirmiş, sərt suyu və berqamotun oksigenli turşuluğu ilə eyni anda otağı yarır. Bu fərahlıq axıcı deyil, toxunanda dərini kəsən şəffaf, kəsici bir şüşəyə bənzəyir. Otaq sürətlə genişlənir, bütün kölgələr silinir, hər şey amansız dərəcədə işıqlı və oksigenlidir.
Sünbülçiçəyinin təmiz kəskinliyi, nərgiz gülünün quru sabunluğu və dağlaləsinin rəngsiz ləçəkləri bu buzlu suyun içində yuyulur. Çiçəklərin nektarı yoxdur; onlar sadəcə bu şəffaf suyun içində işığı fərqli bucaqlara qıran prizmalar kimidir. Doqquzdonun və ilanq-ilanqın zəif sarı tozları bu steril mühiti qızdıra bilmir. Hər şey dərindən neytral, təmiz və məsafəlidir.
Ağ müşkün pambıq səsi və mimozanın zəif kosmetik pudrası suyu dərinin səthində bərkidir, lakin kompozisiyanı ağırlaşdırmır. İşıq heç vaxt sönmür, yaşıl yarpaqların sərtliyi sona qədər qalır. Zamanla su buxarlanır, dəridə yalnız nəm sünbülçiçəyinin, quru yaşıl bitkilərin və təmiz müşkün boş xətləri qalır. Sonra heç bir səs çıxarmadan havaya qarışır.
