Tüstülü, dərindən torpaqlı və yandırıcı bir acılıq. Yovşanın amansız, otlu kəskinliyi zəncəfilin torpaqlı tozu ilə toqquşaraq otağı sürətlə zəbt edir. Sitrus sədaları ancaq bir anlıq parlayır və dərhal tündləşir. Bu fərahlıq deyil, o, quru otların və isinmiş ədviyyatların dərini cızan, oksigeni qapayan sərt bir küləyidir. Məkan daralmır, lakin dərindən quru və dumanlı bir hal alır.
Tütünün xırda, qovrulmuş quru yarpaqları və paçulinin nəm, acı kökləri fəzanı amansızcasına qaraldır. Osmantusun zəif şaftalı tozu bu dumanın içində çox incə, kosmetik bir xətt cızsa da, heç nəyi şirinləşdirmir. Tütün və paçuli bir-birinə sürtünərək həm nəm, həm də dərindən quru, ziddiyyətli bir toxuma yaradır. Hava dərindən fiziki və məsafəlidir.
Qvayak ağacının tünd qatranı və vetiverin köklü sərtliyi kompozisiyanı dərinin üzərinə möhürləyir. Tonka paxlasının çox zəif laktonik səsi tütün yarpaqlarının kəskinliyini cüzi də olsa bağlayır. Heç bir açılma yoxdur, sadəcə fırlanan tünd tüstü. Zamanla dəridə yalnız yanan tütünün, quru vetiverin və acı yovşanın sərt cızıqları qalır. Və qəfildən, rəngsizləşərək boşluğa qarışır.
