İti, bumbuz və dərhal şəffaflaşan kosmetik bir çiçək dənizi. Freziyanın şüşə kimi aydın, kəsici səsi tuberozanın dolğun, ancaq şirinliyini itirmiş nəm ağlığı ilə toqquşaraq havanı yarır. Bu fərahlıq şəkərli deyil; o, səhər şehi kimi deyil, steril, təmiz və dərini donduran amansız bir ağlıqdır. Otaq sürətlə genişlənir, işıq dərindən aydın və kəskindir.
İnciçiçəyinin sabunlu təmizliyi və portağal gülünün bişməmiş, solğun ləçəkləri bu buzlu çiçək suyunun içində rəngsizləşir. Bolqar qızılgülünün pudrası fəzanı sadəcə bir az dumanlandırır, ancaq onu qızdırmır. Çiçəklərin hamısı nektarsızdır, sanki soyuq suyun içində yuyulub rənglərini itirmiş kimidir. Hava dərindən sərin, axıcı və kimsəsizdir.
Səndəl ağacının quru, təmiz yonqarları və ağ müşkün pambıq səsi kompozisiyanı dərinin üzərində dondurur. Vanil burada yalnız ən sonda, çox zəif, laktonik bir istilik kimi hiss olunur. Zaman keçdikcə rütubət buxarlanır, dəridə yalnız nəm freziyanın, sabunlu müşkün və təmiz ağacın boş, steril cızıqları qalır. Və küləklə birlikdə səs-küysüz uçur.
