Zərif, tozlu və dərindən steril bir qızılgül açılışı. Türk qızılgülünün təmiz, sabunlu ləçəkləri çəhrayı bibərin xırtıldayan kəskinliyi ilə toqquşaraq fəzanı dərhal soyudur. Heç bir nəm və ya nektar ağırlığı yoxdur. Bu açılış xəstəxana təmizliyini xatırladan, amansız dərəcədə aydın və quru bir külək kimidir. Otaqda oksigen çoxalır, ancaq hava tamamilə rəngsiz və toxunulmazdır.
Moruq gülünün zəif meyvəli tozu qızılgülün bu steril ağlığına qarışır, lakin onu qızdırmır. Çiçəksilik burada canlı, təbii bağ kimi qoxmur; o, sanki kağız üzərində qurudulmuş, nəm tələb etməyən quru ləçəklər kimidir. Papirusun toza bənzər, acımtıl ağac səsi dərinin məsamələrinə işləyərək çox kəskin, hərəkətsiz bir sürtünmə yaradır. İşıq sönmür, lakin o qədər itidir ki, dərini kəsir.
Ənbərin sintetik istiliyi kompozisiyanın dibinə çökür. Ancaq qızılgülün buz kimi steril sərtliyini heç vaxt əridə bilmir. Zamanla dəri üzərində yalnız quru kağızın, çəhrayı bibər tozunun və qurumuş qızılgülün amansız cızıqları qalır. Və qəfildən rəngsizləşərək boşluğa qarışır.
