İti, təmiz və az qala sınıq bir yaşıllıq. Rəvəndin nəm, amansız dərəcədə turş və yaşıl səsi freziyanın şüşə kimi aydın kəskinliyi ilə toqquşaraq havanı yarır. Bu fərahlıq buz kimidir; dərindən oksigenli, toxunula biləcək qədər nəm, lakin heç vaxt şirin deyil. Otaq genişlənir, işıq son dərəcə itiləşir. Səhər şehi deyil, qırılmış yaşıl gövdələrin içindən sızan acı bitki suyu kimidir.
Çəhrayı dağlaləsinin sərt, mumpsu və rəngsiz ləçəkləri bu yaşıllığın içində aydınlaşır. Çiçəksilik burada pudralı və ya nektarlı deyil. O, sabunlu, steril və tamamilə hərəkətsiz bir toxumadır. Siklamenin zəif tozlu səsi fəzanı dumanlandırmır, əksinə onu daha da soyudur. Mühit fərah, nəm, ancaq qəribə bir dərəcədə uzaqdır.
Vetiverin acımtıl kökləri və rəngsiz ağac notları bu yaşıl suyu dərinin səthində bərkidir. Kompozisiya isinmir, yumşalmır, pudralanmır. Yaşıl bitki şirəsinin və quru ağacın kəskinliyi daim davam edir. Zamanla rütubət buxarlanır. Dəridə yalnız qırılmış gül gövdələrinin, turş rəvəndin və təmiz, quru ağacın şəffaf izləri qalır. Sonra dərhal rəngini itirib havaya qarışır.
