Kəsici, quru və dərindən meşəli bir açılış. Ardıc giləmeyvəsinin acı, şam qozası kimi sərt səsi limon və berqamotun efirli şəffaflığı ilə birləşir. Qara bibərin xırtıldayan tozu dərhal bu suyu dəlib keçir. Bu fərahlıq su kimi deyil, dərini kəsən təmiz meşə havasıdır. Oksigen otağı doldurur, məkan genişlənir, lakin hər şey dərindən steril və sərin qalır.
Şam iynələrinin qatranlı, yamyaşıl və kəskin səsi süsən kökünün torpaqlı, boz pudrası ilə toqquşur. Tüstünün çox zəif, quru acılığı bu yaşıllığın içində səssizcə yayılır. Çiçəksilik yoxdur; sadəcə əzilmiş şam iynələri və dərinin səthinə yapışan quru pudra örtüyü. Oksigen çoxdur, amma dəriyə sürtünən yarpaqların sərtliyi fəzanı narahatedici edir.
Səndəl ağacının hamar, quru istiliyi və vanilin zəif laktonik şirinliyi kompozisiyanı dərinin üzərinə möhürləyir. Ənbərin kölgəsi bu ağac yonqarlarını yüngülcə isidir, ancaq heç vaxt şəkərli kütləyə çevirmir. Zamanla sitrusun turşluğu yoxa çıxır, dəridə yalnız quru şam iynələrinin, torpaqlı pudranın və səndəl ağacının boş cızıqları qalır. Və küləklə dərhal silinir.
