Çox iti, kəsici və dərindən oksigenli bir sitrus kəsintisi. Qreypfrutun suyu burda şirin deyil; az qala buz kimi soyuq, qabığının efir yağı ilə qarışmış metalik bir turşuluqla doludur. Bu açılış fəzanı dərhal aydınlaşdırır, dərini kəsib keçən sərt bir külək kimi hər şeyi steril bir rənglərə boyayır. Məkan aydın, uzaq və tamamilə susuzdur. İşıq göz qamaşdırır, heç nə gizlənmir.
Ambroxanın süni, duzlu və toxunula biləcək qədər fiziki istiliyi bu buzlu şirənin içində qəribə bir sürtünmə yaradır. Heç bir çiçək və ya pudra yoxdur. Sadəcə duz və turş meyvənin amansız rəqabəti. Hava qapalı deyil, əksinə o, limitsiz dərəcədə genişlənir, lakin tamamilə quru qalır. Qreypfrut qabığının acılığı ambraxanın dəriyə yapışan xırtıltısı ilə sürtünərək kəskin bir kontrast əmələ gətirir.
Ağac notlarının yonulmuş, sərt kənarları dərinin səthini cızır. Bu, təbii bir meşə deyil, qızdırılmış şüşə və kəsilmiş quru taxta qırıntılarıdır. İsti müşk və ənbər bu kəskinliyi yumşaltmır, sadəcə dibinə quru bir mineral duz qatır. Zamanla sitrusun turşluğu azalır, geriyə ancaq duzlu ağacın və quru ambraxanın iti xətləri qalır. Sonra heç nə baş vermir. Hər şey anidən dərinin üzərindən buxarlanır. Səssiz, dərindən quru bir boşluq.
