Sərt, dərindən dumanlı və quru bir yanğı. Qara tütünün xırda, ovulmuş yarpaqları qızdırılmış ədviyyatların yandırıcı səsi ilə eyni anda otağı sarır. Bu fərahlıq deyil, o, qaranlıq, nəfəsi ləngidən və dərini isidən kəskin bir qızdırmadır. İlk andan fəza kiçilir, hər şey dərindən kölgəli və sürtünməli bir toxumaya keçir. Heç bir meyvə və ya su izi yoxdur. Tüstü sürətlə yayılır.
Süsənin torpaqlı, boz pudrası və tuberozanın gözlənilməz yağlı nektarı xam dərinin heyvani sərtliyi ilə qaranlıqda üz-üzə gəlir. Çiçəklər burada zərif deyil, onlar quru dərinin və yanmış tütünün içində kömürləşən qatı bir şəkər kimidir. Bu ziddiyyət kompozisiyaya ağır, az qala yapışqan bir dərinlik verir. Tüstü və pudranın xırtıltısı dərinin səthinə yapışaraq məkanı tündləşdirir.
Qvayak ağacının tünd qatranı və benzoinin isti, yavaş-yavaş əriyən şirinliyi bu mürəkkəb qaranlığı yerə möhürləyir. Tonka paxlası yalnız dərini örtən zəif bir badam tozu kimi səpələnir. Dəri quru, ağac yanan, tütün isə amansızcasına istidir. Zamanla istilik azalır. Otaqda sadəcə soyuyan küllər və sərt dərinin cızıqları qalır. Və qəfildən rənglər sönür. Quru, dilsiz bir sükut.
