Quru, dərindən dumanlı və az qala nəfəsi kəsən bir qaranlıq. Qara çayın kəskin, acımtıl və büzücü yarpaqları tütünün yanmış, tozlu səsi ilə dərhal toqquşaraq havanı zəbt edir. Bu açılış fərahlatmır, o, otağı qaplayan və dərini qurudan amansız, isti bir küldür. Heç bir nəm və ya işıq yoxdur; məkan ilk andan dərindən fiziki və kölgəlidir. Sərhədlər sərtləşir.
Qızılgülün qurumuş, qara ləçəkləri xam dərinin heyvani sərtliyi ilə bir-birinə sürtünür. Çiçəksilik burada zərif deyil, o, quru yarpaqların və dumanın içində itən səssiz bir rəngdir. Ud ağacının kömürləşmiş toxuması fəzanı daha da daraldır, dərinin səthində xırtıldayan quru bir ağırlıq yaradır. Hava oksigenini itirir və dərindən tünd, qatranlı bir dumanla dolur.
Paçulinin acımtıl torpaqlığı və ağac notlarının sərtliyi bu dumanı yerə çəkir. Kompozisiya heç vaxt açılmır, həll olmur, sadəcə getdikcə daha da dondurucu və qapalı hala gəlir. Sonda dərinin üzərində yalnız yanan tütünün, acı qara çayın və quru dərinin dilsiz, amansız və asılı qalmış sükutu hiss olunur. Tamamilə statik, kimsəsiz və toxunulmaz bir qaranlıq.
