Duzlu, acı və dərindən mineral bir su dalğası. Siciliya naringisinin efirli, lakin turşuluğunu itirmiş səsi dərhal qatı, az qala metalik bir rütubətlə toqquşur. Bu fərahlıq deyil, dənizin dərinliklərindən gələn, dərini oksigenlə kəsən və sərtləşdirən dondurucu bir duzdur. Otaqdakı hava dərhal dəyişir, hər şey dərindən steril və toxunulmaz bir aydınlıqla dolur. Nəfəs genişlənir, lakin sərtləşir.
Su notlarının amansız rütubəti nerolinin acımtıl, ağ ləçəklərini öz içində udur. Çiçəksilik rəngsizdir, o, heç bir ağırlıq və ya şirinlik vermir; yalnız duzlu suyun üzərində üzən nəm bir kölgədir. Fəza dərindən sərin qalır, heç bir pudra və ya nektar hissi yoxdur. Bu, fırtınadan sonrakı dənizin dilsiz və ağır dalğalarını xatırladır.
Olibanumun quru, tünd qatranlı kəskinliyi və İndoneziya paçulisinin acımtıl torpaqlığı bu duzlu suyu dərinin üzərinə möhürləyir. Paçuli suyu isitmir, sadəcə ona mineral, sərt bir bünövrə verir. Sonda dərinin səthində yalnız duzlu mineral suyun, acı nerolinin və soyuq paçulinin susqun, dilsiz və uzaq fərahlığı asılı qalır. Dayanmayan, amansız və tamamilə boş.
