Tozlu, səs-küylü və sürətlə dərini sarıyan bir çiçək-ot kütləsi. Naringinin zəif şirəsi dərhal adaçayı və əspərəkin qurumuş, acı yarpaqlarının altında boğulur. Bu fərahlıq deyil, dərindən fiziki və nəfəsi çətinləşdirən kosmetik bir quraqlıqdır. İlk andan məkan dərhal daralır, rənglər solur və otağı şəffaf, lakin donuq bir duman bürüyür. Oksigen azalır.
Süsən və bənövşə kökünün tünd, torpaqlı pudrası qırmızı siklamen və itburnu ləçəklərini öz içinə çəkir. Çiçəklər təbii bağ deyil; onlar şirinliyə batırılmış, qurumuş və dərinin səthində quru bir sürtünmə yaradan kosmetik bir toz örtüyüdür. Nektarinin bişmiş şirəsi bu pudranın arxasında ağır, yavaş-yavaş yanan bir ziddiyyət əmələ gətirir. Hər şey dərhal tutqunlaşır.
Səndəl ağacının hamar istiliyi və sidrin yonulmuş kənarları bu pudralı buludu yerə çəkir. Müşkün pambıq kimi steril varlığı kompozisiyanı tamamilə dondurur. Sonda dərinin səthində yalnız quru otların, torpaqlı süsən pudrasının və bişmiş şaftalının səssiz, dilsiz və statik ağırlığı asılı qalır. Tamamilə uzaq, donuq və toxunulmaz.
