Acı, yaşıl və dərindən quru bir kəskinlik dalğası. Qalbanumun turş, xam otlu səsi berqamotun sərintisini dərhal udur və havanı sürətlə qurudur. Bu, fərahlıq deyil, kəsilmiş otların və bitki köklərinin dərindən oksigenli, lakin tozlu bir nəfəsidir. Portağalın varlığı yalnız zəif bir işıq kimi bu quru, yaşıl dumanın arxasında hiss olunur. Atmosfer dərhal ciddiləşir və sərhədlər itiləşir.
Süsən kökünün kosmetik, dərindən torpaqlı pudrası bu yaşıl acılığı sarmayaraq otağa donuq bir rəng verir. Qızılgül burada nəm deyil; o, pudranın içində qurumuş, qaranlıq və kölgəli bir toxuma kimidir. Çiçəksilik rəngsizdir, tozla sürtünür. Ənbərin istiliyi isə çox zəifdir, mühiti isitmir, yalnız quru otların və pudranın dərinin məsamələrinə möhürlənməsini təmin edir. Nəfəs getdikcə daralır.
Fransız labdanumunun qatranlı sərtliyi və Virciniya sidrinin yonulmuş quru kənarları bu pudralı buludu yerə çəkir. Kompozisiya incəlmir və ya süzülmür. Sonda dərinin səthində yalnız tünd qatranın, torpaqlı süsən pudrasının və acı yaşıl otların susqun, dilsiz və uzaq xırtıltısı asılı qalır. Tamamilə quru, amansız və kimsəsiz bir sükut.
