Çox quru, kəsici və yandırıcı bir yaşıllıq dərhal dərini kəsir. Qalbanumun turş, xam ot acılığı və çəhrayı bibərin iti dənəcikləri havanı dərhal ox kimi dəlib keçir. Bu, sərbəst bir fərahlıq deyil, olduqca aqressiv, işıqlı lakin qapalı bir başlanğıcdır. Kardamonun tozlu, quru nəfəsi bu yaşıllığın içinə sürtünərək dərhal temperaturu yüksəldir. Hər şey son dərəcə itidir.
Tədricən nəm, yaşıl acılıq tündləşir və dərindən heyvani bir formaya keçir. Xam, işlənməmiş dərinin kobud səthi və ud ağacının dumanlı qaranlığı quru ədviyyatları öz içinə çəkir. Naqarmotanın torpaqlı, quru səsi və paçulinin nəm acılığı mühiti tamamilə boğucu edir. İşıq sönür, hava qalın, tünd və dərindən fiziki bir ağırlıqla dolur. Nəfəs daralır.
Olibanumun qatranlı, yavaş-yavaş yanan tüstüsü və kostonun heyvani, yağlı xarakteri bünövrəni daha da sərtləşdirir. Kompozisiya dərinin üzərində həll olmur. Sonda havada və dərinin səthində yanan qatranın, xam dərinin və acı yaşıllığın susqun, statik və uzaqlaşmayan xırtıltısı donub qalır. Tamamilə quru, amansız və bitməyən bir sükut. Uzaq və qapalı.
