Zəhərli, iti və dərindən yaşıl bir rütubət dərhal məkanı zəbt edir. Nanənin və reyhanın kəsici, oyanış gətirən şirəsi yovşanın acı, metalik qaranlığı ilə toqquşur. Bu yaşıllıq təmiz meşə deyil; daha çox gecə vaxtı rütubətli torpaqdan qalxan qaranlıq, acımtıl otların səsidir. Fəza dərhal aydınlaşır, lakin içərisi qara və sərtdir. İşıq demək olar ki, yoxdur.
Lavandanın quru kəskinliyi və labdanumun qatranlı səsi bu zəhərli yaşıllığı tündləşdirir. Qızılgül demək olar ki, hiss olunmur, o sadəcə qatranın içində yavaş-yavaş qaynayır. Havada tütün yarpaqlarının nəm, acımtıl və yüngülcə tüstülü nəfəsi yaranır. Yaşıllıq getdikcə dumanlanır, amma yox olmur; dərinin səthində torpaqlı, acı bir palçıq kimi donur. Nəfəs ağırlaşır.
Vetiver və palıd mamırının amansız rütubəti, dərinin xam, işlənməmiş heyvani səthi ilə birləşir. Qvayak ağacı yavaşca tüstülənir. Kompozisiya yumşalmır, sadəcə olaraq yaşıl acılıqdan tünd, tüstülü və dərindən torpaqlı bir formaya keçir. Sonda dərinin üzərində nəm tütünün, acı yovşanın və xam dərinin uzaq, statik bir rütubəti asılı qalır. Amansız, toxunulmaz və dilsiz.
