Həddindən artıq qatı, acı və dərindən yanan bir qatran dumanı. Qaraqınıq otunun sərt, quru acılığı bibərin tozlu, yandırıcı istiliyi ilə dərhal toqquşur. İşıq tamamilə kəsilir. Berqamotun varlığı bu quru, tüstülü hücumun içində hiss olunmadan yox olur. Bu, nəfəs almağı asanlaşdırmır, əksinə havanı dərhal daraldan, quru və amansız bir qum fırtınasını xatırladır. Dəri bu istiliyi mənimsəyir.
Opoponaks və labdanumun birgə yanması ətrafı dəlik-deşik edir. Ənbərin qatı, ağır istiliyi bu yanan qatranlara qarışdıqca, fəza qaranlıq, statik bir ağırlığa qərq olur. Zərrə qədər şirinlik və ya rütubət yoxdur. Sərt odunların çatırtısı və yanan qatranın dumanı dərinin məsamələrinə möhürlənir. Toxuma son dərəcə kobud və fiziki olaraq sürtünməlidir. Xətlər amansızdır.
Xam dərinin heyvani səsi, udun qara kömürü və paçulinin torpaqlı acılığı bünövrəni daha da qaranlıqlaşdırır. Heç bir uzaqlaşma və ya yumşalma mərhələsi gəlmir. Hər şey dərinin üzərində tamamilə xam, amansız və yanan bir odun parçası kimi donur. Sonda yalnız kömürləşmiş udun, tüstülənən qatranın və yanmış dərinin ağır, susqun xırtıltısı asılı qalır. Tamamilə tünd və amansız quraqlıq.
