Tamamilə işıq keçirməyən, boğucu və ağır bir qatran dumanı otağı doldurur. Qaraqınıq otunun acı, tozlu kəskinliyi berqamotun sərintisini ilk andan etibarən udur. Bibərin yandırıcı nəfəsi bu dumanın içinə qarışaraq, dərinin səthində sürtünməli və isti bir qat yaradır. Nəfəs almaq çətinləşir. Bu, açıq hava yox, sıx qapadılmış, dərindən quru bir məkandır. İşıq tamamilə sönür.
Opoponaks və labdanumun birgə yanması fəzanı dərindən torpaqlayır. Ənbərin qatı istiliyi bu yanan qatranlara qarışır, heç bir şirinlik və ya fərahlıq hissinə yer qoymur. Hər şey dərinin üzərinə möhürlənir. Toxuma son dərəcə kobud və fiziki olaraq ağırdır. İsti qum və tüstünün ziddiyyətsiz ciddiyyəti insanı sarır. Boşluqlar yox olur.
Xam dərinin heyvani səsi, udun qara kömürü və paçulinin torpaqlı acılığı kompozisiyanın bünövrəsini təşkil edir. Səndəl ağacı bu mühitdə isinmir, sadəcə quru, yonulmuş odun kimi xırçıldayır. Kompozisiya həll olmur və ya yumşalmır. Sonda dərinin səthində yalnız kömürləşmiş udun, tüstülənən qatranın və yanmış dərinin ağır, susqun ağırlığı donub qalır. Çox tünd və amansızcasına asılı.
