Boğucu, amansız və tamamilə quru bir istilik fəzanı kəsir. Zirə və kardamonun kəskin, tozlu tündlüyü zəfəranın metalik yandırıcılığı ilə toqquşur. İşıq anında yox olur. Quru ədviyyatların bu çoxqatlı hücumu nəfəsi dərhal daraldır. Bu, fərahlıq deyil, səhra küləyinin gətirdiyi quru, yanan qum fırtınasıdır. Havada heç bir rütubət yoxdur. Sərt bucaqlar havada sürtünür.
Mür qatranının acımtıl və yavaş-yavaş yanan tüstüsü ətirşahın solğun yaşıl, lakin quru səsi ilə birləşir. Lakin çiçək burada yaşamaq üçün deyil, sadəcə qatranın daxilində yanmaq üçündür. Tüstü getdikcə qatılaşır. Dərinin səthində xam ədviyyatların və yanan qatranın acı, sürtünməli bir toxuması yaranır. Atmosfer getdikcə daha da tünd və hərəkətsiz olur. İsti qum kimi ağırlıq edir.
Xam dərinin heyvani sərtliyi, udun kömürləşmiş kənarları və kastoreumun dərindən tünd səsi kompozisiyanın dibini təşkil edir. Heç bir yumşalmadan söhbət gedə bilməz. Səndəl ağacı və paçuli bu tüstünün içində qovrulur. Kompozisiya həll olmur, sadəcə dərinin məsamələrinə hopub quruyur. Havada asılı qalan yalnız yanmış udun, acı qatranın və qurumuş dərinin səssiz, statik xırtıltısıdır. Tamamilə uzaq və amansız bir quraqlıq.
