Zərif yox, olduqca qatı və boğucu bir çiçək tozu havanı dərhal doldurur. Heliotropun badama bənzəyən pudralı şirinliyi berqamotun qısaömürlü sərinliyini anında yox edir. Çiçəklərin ləçəkləri nəmli deyil, daha çox şəkər tozuna batırılmış kimi quru və teksturalıdır. Albalı gülünün incəliyi burada hiss olunmur; o, ilanq-ilanqın sarı, mumlu nektarının içinə batıb ağırlaşır. İlk nəfəs dərhal adamı ləngidir. Havada fərahlıq tapmaq çətindir.
Meyvəli və çiçəkli notların qovuşması dərinin üzərində tamamilə fiziki bir ağırlıq yaradır. Çiçəklərin nektarı vanilin əriyən şirinliyi ilə qarışaraq yapışqan bir örtük əmələ gətirir. Pudra dumanı heç vaxt dağılmır, sadəcə olaraq nəm bir kütləyə çevrilir. Tonka paxlasının tünd, badamlı istiliyi dərinin təbii hərarəti ilə sürtünür. Hava şirinlikdən asılı qalıb. Bütün konturlar dumanlanır.
Sonda zamşanın mat, yumşaq, lakin olduqca xam səthi üzə çıxır. Çiçəklərin şirin pudrası bu dərinin içinə hopur. Ənbərin qatranlı səsi bu şirinliyi torpağa çəkərək dondurur. Havada heç bir hərəkət yoxdur. Səssizcə dərinin üzərində bərkiyən, quru şəkərli badam və mat zamşanın ağır, uzaq və yarımçıq qalmış toxuması. Sadəcə qapalı və susqun.
