Qalın, şirin və həddindən artıq qatı bir duman dərhal dərini bürüyür. İlk andan fəza daralır. Şəkərin qaynar, əriyən istiliyi müşkün pambıq kimi ağır, heyvani toxuması ilə birləşir. Qızılgülün xəfif, mürəbbələşmiş səsi bu isti kütlənin içində sadəcə rəng yaradır, əsl çiçək fərahlığı gətirmir. Oksiqen yoxdur, hər şey isti və yapışqandır.
Ərinmiş şəkər dərinin üzərində qatran kimi yayılır. Ənbərin dumanlı, ağır xarakteri bu şirinliyi dərindən torpaqlayır. Müşk isə getdikcə daha heyvani, daha sıx bir formaya keçir. Sanki qaranlıq bir otaqda yanmış şəkərin və ağır ədviyyatların qaynayan istiliyi havadan asılı qalıb. Boğucu və qalın bir təbəqə.
Udun kömürləşmiş, xam kənarları bu şirin kütlənin içini yarır. Sərt odun, yanan qatran və isti müşk. Hava həll olmur, qatılaşır. Ətrafda heç bir hərəkət qalmır. Yalnız yanmış odunun, qatı şəkərin və heyvani müşkün dilsiz, dondurucu ağırlığı dərinin üstündə qalır. Qaranlıq, şirin və asılı qalmış bir qatılaşma. Yarımçıq və uzaqlaşmayan.
