Yumşaq, lakin metalik bir toxunuş havanı kəsir. Zəfəranın quru, qızardılmış tozu ilə müşkün dərhal dərini saran təmiz, hamar dalğası toqquşur. Bu toqquşma isti, bəzən dəmir kimi soyuq, lakin bütövlükdə bədəni örtən qalın bir parça hissi yaradır. İlk təmasda nəyinsə isti, yüngülcə şirin, lakin tamamilə toxunulmaz olduğu hiss edilir. Toxuma olduqca sıxdır.
Müşk toxuması daha da dərinləşir və pambıq kimi fəzanı doldurur. Jasminin və inciçiçəyinin şəffaf, nəm ləçəkləri bu pambıq toxumasının içində itir. İlanq-ilanqın sarımtıl şirinliyi uzaqdan gələn zəif bir istilik kimi yayılır. Heç bir kəskin sərhəd yoxdur. Hər şey toxunula biləcək qədər nəm, pudralı və dərindən hamardır. İnsan sanki qalın, isti bir yun geyimin içinə gömülür. Nəfəs dumanlanır.
Kaşmeranın sintetik, lakin dərindən istilik verən odunsu quruluşu kompozisiyanın özəyini təşkil edir. Sidr və paçuli bu tüklü, yumşaq toxumaya bir az torpaqlıq, quru kök hissi qatır. Şirinliklə metalın, müşk təmizliyi ilə quru torpağın ziddiyyəti tamamilə yoxa çıxmır. Səssizcə havaya qarışan bu mürəkkəb dalğa tam həll olmur. O, dərinin səthində nəm, pudralı və azca torpaqlı bir sükutla, yarımçıq qeyb olur. Havada yalnız yumşaq pambıq hissi qalır.
