İsti, quru və qətiyyətli bir ədviyyat dalğası məkanı yarır. Ağ bibərin və kardamonun tozlu, nəfəs kəsici kəskinliyi havanı dərhal isidir. Bu, yandırıcı deyil, lakin olduqca teksturalı bir istilikdir. İçindəki lavanda notu yatışdırıcı deyil, daha çox ədviyyatların yaratdığı quru toza aromatik, bir qədər metalik səs verir. Almanın kəsik şirəsi bu tozlu qatın içində qısa bir an parlayır, dərhal da yox olur.
Aromatik toz getdikcə bərkiyir və taxta qırıntılarına qarışır. Süsən kökünün torpaqlı, quru pudrası sidr ağacının yonulmuş səthi ilə sürtünür. Heç bir nəm yoxdur. Hava ağırlaşmır, sadəcə daha quru və sıx bir odunsu tekstura alır. Dəri bu yonulmuş taxta səthini mənimsədikcə fəza daha da ciddiləşir. Dairəvi hərəkətlər iti, bucaqlı cizgilərlə əvəz olunur.
Ənbərin qatranlı istiliyi və paçulinin torpaqlı, bir az yarpaq bənzəri xarakteri bu yonulmuş ağacı aşağıya doğru çəkir. Lakin o tam qaranlığa qərq olmur. Əvəzində quru ədviyyatların, isti ağacın və yonulmuş pudranın dərindən quru, asılı qalmış nəfəsi yaranır. Sükut çökür, lakin rahatladıcı yox, olduqca sərtdir. Havada yalnız quru ağac və isti qatranın tutqun, sabit, tamamlanmamış boşluğu qalır.
