Havada dərhal tünd, yonulmuş odunun və quru tozun qatılığı yaranır. Kardamon və ağ bibərin yaratdığı sürtünmə fəzanı isidir. Lakin bu istilik maye deyil, tamamilə quru və havada asılı qalan xırda dənəciklər kimidir. Lavandanın solğun, bitki mənşəli acılığı bu odunsu-ədviyyatlı tozun içinə soyuq bir kənar kimi daxil olur. Tozlu duman yavaş-yavaş dərinin üzərinə hopur.
Tozlu hava getdikcə sərtləşir. Süsən kökünün torpaqlı pudrası sidrin möhkəm, quru toxuması ilə birləşir. Burada yumşaq çiçəksilik yoxdur; yalnız quru köklər və köhnə ağac var. Dərinin üstü bu sərt, tozlu materiallarla örtülür. Sanki kəsilmiş odunun üzərinə səpələnmiş quru torpaq günəş altında isinir. Bu quru istilik bədəni nəfəs almağa məcbur edir, amma fərahlatmır.
Paçuli yarpaqlarının rütubətsiz, tünd səsi qatranlı ənbərlə birlikdə bu yonulmuş səthi daha da torpağa çəkir. İstilik getdikcə dərinin altına işləyir. Heç nə süzülmür və uzaqlaşmır. Sadəcə yonulmuş taxtanın, isti qatranın və qurumuş kökün sərt, kobud bir mənzərəsi açıq havada asılı vəziyyətdə dayanır. Donuq, quru və amansızcasına torpaqlı. Səssiz bir quraqlıq.
