Hava dərhal dolğun, lakin işıqlı bir çiçək tozu ilə örtülür. İlk anlarda təravətli naringi və berqamotun şirəsi quru, ədviyyatlı ulduzvari cirəgülü ilə kəsişir. Bu, sadəcə sitrus fərahlığı deyil, daha çox səhər günəşində isinmiş isti, aromatik bir nəfəsdir. Süsənin incə pudrası fəzanı sakitcə ələ keçirir, kəskin kənarları hamarlayaraq dərinin səthinə yayılır.
Çiçəklərin səs-küyü yoxdur. İlanq-ilanqın sarı, mumlu toxuması və portağal gülünün şəffaf nektarı bir-birinə qarışır. Onlar tam bir buket kimi deyil, dərinin isti məsamələrindən buxarlanan efir yağı kimi hiss olunur. Sidr ağacının quru, cilalanmış səthi bu çiçək dolğunluğuna dəstək verir. Mimoza və tuberozanın yüngül şirinliyi odunsu quruluşun arxasında gizlənir, vaxtaşırı havaya çıxaraq ətrafı toxunula biləcək qədər nəm bir çiçək təbəqəsi ilə doldurur.
Ədviyyatların yaratdığı isti vibrasiya sönmür, sadəcə olaraq tündləşir. Bütün bu mürəkkəb toxuma vanilin isti şirinliyinə və ənbərin qatı, qatranlı kütləsinə gömülür. Bu kompozisiya həll olub yox olmur. Havada quru ağac qırıntılarının, pudralı çiçək ləçəklərinin və isinmiş qatranın tutqun, ağır havası asılı qalır. Sanki köhnə, qapalı bir otaqda çoxdan qurumuş ədviyyatlı çiçəklərin son nəfəsi duyulur, tamamilə donuq və asılı.
